چه حرفی براي گفتن مي‌ماند وقتي كه در جامعه‌ي ما همه زبان اند و دست براي عمل كم است وقتي كساني كه خود را مهم مي دانند. مشكلات جامعه را مي‌بينند و به تلاطم مي‌افتند و چند كلام صحبت مي‌كنند كه: (اين چنين است و آنچنان و بايد اين كار را كرد و آن كار را نكرد) بقيه هم به نشانه‌ي تاييد سري تكان مي‌دهند ولي در موقع عمل ...! حتي خود من فك قوي براي صحبت دارم ولي خيلي از عمل به وظايف عقب مانده و كوتاهي كرده‌ام! بيائيد تا اول از خودمان شروع كنيم بعد از جامعه انتظار داشته باشيم چون ما هم خزئي از جامعه هستيم. اما انصافاً اگر فكر كنيد مي‌بينيد ما چيزهايي از جامعه انتظار داريم و ايرادهاي زيادي به آن مي گيريم. ولي آيا خود ما صد درصد وظايفمان را نسبت به آن انجام داده‌ايم؟ اين جواب را به خودتان بدهيد.